چون زکات پاک بازان رختهات

آنک بی آن روز تو تاریک شد

همچو دوکی گردنت باریک شد

وآنچ دادی هرچه داری در زکات

رختها دادی و خواب و رنگ رو

سر فدا کردی و گشتی همچو مو

چند در آتش نشستی همچو عود