آنک بی آن روز تو تاریک شد

که همی جویی بیابی از اله

آنک می گریی بشبهای دراز

وانک می سوزی سحرگه در نیاز

همچو دوکی گردنت باریک شد

وآنچ دادی هرچه داری در زکات

چون زکات پاک بازان رختهات