که همی جویی بیابی از اله

این نشانها گویدش همچون شکر

این چه باشد صد نشانی دگر

این نشان آن بود کان ملک و جاه

آنک می گریی بشبهای دراز

وانک می سوزی سحرگه در نیاز

آنک بی آن روز تو تاریک شد