وانک می سوزی سحرگه در نیاز

این نشان آن بود کان ملک و جاه

که همی جویی بیابی از اله

آنک می گریی بشبهای دراز

آنک بی آن روز تو تاریک شد

همچو دوکی گردنت باریک شد

وآنچ دادی هرچه داری در زکات