این نشان آن بود کان ملک و جاه

وین سخن را دار اندر دل نهفت

این نشانها گویدش همچون شکر

این چه باشد صد نشانی دگر

که همی جویی بیابی از اله

آنک می گریی بشبهای دراز

وانک می سوزی سحرگه در نیاز