آنک می گریی بشبهای دراز

این چه باشد صد نشانی دگر

این نشان آن بود کان ملک و جاه

که همی جویی بیابی از اله

وانک می سوزی سحرگه در نیاز

آنک بی آن روز تو تاریک شد

همچو دوکی گردنت باریک شد