سر نخواهی که رود تو پای باش

تا که آن بازی و جانش را ربود

ای بسا دانش که اندر سر دود

تا شود سرور بدان خود سر رود

در پناه قطب صاحب رای باش

گرچه شاهی خویش فوق او مبین

گرچه شهدی جز نبات او مچین