اخسوا بر زشت آواز آمدست

زو دل سنگین دلان چون موم شد

ناله کافر چو زشتست و شهیق

زان نمی گردد اجابت را رفیق

کو ز خون خلق چون سگ بود مست

چونک ناله خرس رحمت کش بود

ناله ات نبود چنین ناخوش بود