چون اسیری بند بر حاکم نهد

گر خورد سوگند هم آن بشکند

زانک نفس آشفته تر گردد از آن

که کنی بندش به سوگند گران

حاکم آن را بر درد بیرون جهد

بر سرش کوبد ز خشم آن بند را

می زند بر روی او سوگند را