پف کنی کو را برانی از وجود

تا به پای خویش باشند آمده

آن فلیوان جانب آتشکده

کاه برگی می نماید تا تو زود

هین که آن که کوهها بر کنده است

زو جهان گریان و او در خنده است

می نماید تا بکعب این آب جو