مضطرب می گشتم و چاره نبود

غرقه دست اندر حشایش می زدم

از تو تهدید و وعیدی می رسید

مجرمان را از عذاب بس شدید

بند محکم بود و قفل ناگشود

نی مقام صبر و نی راه گریز

نی امید توبه نی جای ستیز