من چو هاروت و چو ماروت از حزن

بند محکم بود و قفل ناگشود

نی مقام صبر و نی راه گریز

نی امید توبه نی جای ستیز

آه می کردم که ای خلاق من

از خطر هاروت و ماروت آشکار

چاه بابل را بکردند اختیار