هیچ نکشد نفس را جز ظل پیر

تا که یابد او ز کشتن ایمنی

بر کنی دندان پر زهری ز مار

تا رهد مار از بلای سنگسار

دامن آن نفس کش را سخت گیر

چون بگیری سخت آن توفیق هوست

در تو هر قوت که آید جذب اوست