ترک سجده از حسد گیرم که بود

زانک حادث حادثی را باعثست

لطف سابق را نظاره می کنم

هرچه آن حادث دو پاره می کنم

آن حسد از عشق خیزد نه از جحود

هر حسد از دوستی خیزد یقین

که شود با دوست غیری همنشین