خلق مست آرزواند و هوا

غره گشت و زهر قاتل نوش کرد

کزدم از گندم ندانست آن نفس

می پرد تمییز از مست هوس

زان پذیرااند دستان ترا

هر که خود را از هوا خو باز کرد

چشم خود را آشنای راز کرد