شحنه گاهش لطف گوید چون شکر

آنچ بردی شرح وا ده مو بمو

دزد یعنی خاک گوید هیچ هیچ

شحنه او را در کشد در پیچ پیچ

گه بر آویزد کند هر چه بتر

تا میان قهر و لطف آن خفیه ها

ظاهر آید ز آتش خوف و رجا