از آن غلغل نامور کدخدای

یکی بانگ برزد بخواب اندرون

که لرزان شد آن خانه صدستون

بجستند خورشید رویان ز جای

چنین گفت ضحاک را ارنواز

که شاها چه بودت نگویی به راز

که خفته به آرام در خان خویش