گفت رو که نیک گفتی ورنه نیش

من ضعیفم گرچه زفتستم جسد

هان و هان منگر تو در زفتی من

که کمم در وقت جنگ از پیرزن

بر تو می انداختم از ترس خویش

بس کسان را کلت پیگار کشت

بی رجولیت چنان تیغی به مشت