بی رجولیت چنان تیغی به مشت

گفت رو که نیک گفتی ورنه نیش

بر تو می انداختم از ترس خویش

بس کسان را کلت پیگار کشت

گر بپوشی تو سلاح رستمان

رفت جانت چون نباشی مرد آن

جان سپر کن تیغ بگذار ای پسر