گر بپوشی تو سلاح رستمان

بر تو می انداختم از ترس خویش

بس کسان را کلت پیگار کشت

بی رجولیت چنان تیغی به مشت

رفت جانت چون نباشی مرد آن

جان سپر کن تیغ بگذار ای پسر

هر که بی سر بود ازین شه برد سر