مر ترا شش گرده هم دستیم نی

هر که او را اشتها ده نان بود

شش خورد می دان که اوسط آن بود

چون مرا پنجاه نان هست اشتها

تو بده رکعت نماز آیی ملول

من به پانصد در نیایم در نحول

آن یکی تا کعبه حافی می رود