همی از جهان بر تو کرد آفرین

سر تاجداران مبر بی گناه

که نپسندد این داور هور و ماه

سیاوش که بگذاشت ایران زمین

بیازرد از بهر تو شاه را

چنان افسر و تخت و آن گاه را

بیامد ترا کرد پشت و پناه