ور بدانستند لحن همدگر

همچو شین بر نقش آن چفسیده بود

تا همی گفت آن کلیله بی زبان

چون سخن نوشد ز دمنه بی بیان

فهم آن چون مرد بی نطقی بشر

در میان شیر و گاو آن دمنه چون

شد رسول و خواند بر هر دو فسون