گر بدی آنجا بدادی صلحشان

مشت بر هم می زدند از ابلهی

پر بدند از جهل و از دانش تهی

صاحب سری عزیزی صد زبان

پس بگفتی او که من زین یک درم

آرزوی جمله تان را می دهم

چونک بسپارید دل را بی دغل