مادر تو بط آن دریا بدست

تخم بطی گر چه مرغ خانه ات

کرد زیر پر چو دایه تربیت

دایه ات خاکی بد و خشکی پرست

میل دریا که دل تو اندرست

آن طبیعت جانت را از مادرست