دایه ات خاکی بد و خشکی پرست

تخم بطی گر چه مرغ خانه ات

کرد زیر پر چو دایه تربیت

مادر تو بط آن دریا بدست

میل دریا که دل تو اندرست

آن طبیعت جانت را از مادرست

میل خشکی مر ترا زین دایه است