تشنه را درد سر آرد بانگ رعد

لیک غیرت چشم بند و ساحرست

تا ز جهل و خوابناکی و فضول

او بپیش ما و ما از وی ملول

چون نداند کو کشاند ابر سعد

چشم او ماندست در جوی روان

بی خبر از ذوق آب آسمان