چون نداند کو کشاند ابر سعد

تا ز جهل و خوابناکی و فضول

او بپیش ما و ما از وی ملول

تشنه را درد سر آرد بانگ رعد

چشم او ماندست در جوی روان

بی خبر از ذوق آب آسمان

مرکب همت سوی اسباب راند