بگاه چرا مرغزار توام

مرا گفته بود او که با صد هزار

زره دار و بر گستوان ور سوار

چو برگرددت روز یار توام

کنون پیش گرسیوز اندر دوان

پیاده چنین خوار و تیره روان

نبینم همی یار با خود کسی