مرا گفته بود او که با صد هزار

بگویش که گیتی دگر شد بسان

به پیران نه زین گونه بودم امید

همی پند او باد بد من چو بید

زره دار و بر گستوان ور سوار

چو برگرددت روز یار توام

بگاه چرا مرغزار توام