بگویش که گیتی دگر شد بسان

سیاوش بدو گفت پدرود باش

زمین تار و تو جاودان پود باش

درودی ز من سوی پیران رسان

به پیران نه زین گونه بودم امید

همی پند او باد بد من چو بید

مرا گفته بود او که با صد هزار