درودی ز من سوی پیران رسان

دو دیده پر از خون و دل پر ز غم

سیاوش بدو گفت پدرود باش

زمین تار و تو جاودان پود باش

بگویش که گیتی دگر شد بسان

به پیران نه زین گونه بودم امید

همی پند او باد بد من چو بید