همی پند او باد بد من چو بید

درودی ز من سوی پیران رسان

بگویش که گیتی دگر شد بسان

به پیران نه زین گونه بودم امید

مرا گفته بود او که با صد هزار

زره دار و بر گستوان ور سوار

چو برگرددت روز یار توام