چشم او روشن گه خون ریز شد

او همی بیند که آن از بهر اوست

چشم دشمن بسته زان و چشم دوست

حرص دنیا رفت و چشمش تیز شد

مرغ بی هنگام شد آن چشم او

از نتیجه کبر او و خشم او

سر بریدن واجب آید مرغ را