زودشان در یاب و استغفار کن

یاد ناورد آن عسل نوشی تو

لاجرم آن راه بر تو بسته شد

چون دل اهل دل از تو خسته شد

همچو ابری گریه های زار کن

تا گلستانشان سوی تو بشکفد

میوه های پخته بر خود وا کفد