لاجرم آن راه بر تو بسته شد

تا ز خود هم گم نگردی ای لوند

ناسپاسی و فراموشی تو

یاد ناورد آن عسل نوشی تو

چون دل اهل دل از تو خسته شد

زودشان در یاب و استغفار کن

همچو ابری گریه های زار کن