ناسپاسی و فراموشی تو

چند جانت بی غم و آزار شد

ای مغفل رشته ای بر پای بند

تا ز خود هم گم نگردی ای لوند

یاد ناورد آن عسل نوشی تو

لاجرم آن راه بر تو بسته شد

چون دل اهل دل از تو خسته شد