تا ز خود هم گم نگردی ای لوند

چند آن لنگی تو رهوار شد

چند جانت بی غم و آزار شد

ای مغفل رشته ای بر پای بند

ناسپاسی و فراموشی تو

یاد ناورد آن عسل نوشی تو

لاجرم آن راه بر تو بسته شد