پر و بالش را به صد جا خسته ای

کیست آن یوسف دل حق جوی تو

چون اسیری بسته اندر کوی تو

جبرئیلی را بر استن بسته ای

پیش او گوساله بریان آوری

گه کشی او را به کهدان آوری

که بخور اینست ما را لوت و پوت