حق همی گوید که آری ای نزه

می گود یا لیتنی کنت تراب

حال او اینست کو خود زان سوست

چون بود بی تو کسی کان توست

لیک بشنو صبر آر و صبر به

صبح نزدیکست خامش کم خروش

من همی کوشم پی تو تو مکوش