لیک بشنو صبر آر و صبر به

حال او اینست کو خود زان سوست

چون بود بی تو کسی کان توست

حق همی گوید که آری ای نزه

صبح نزدیکست خامش کم خروش

من همی کوشم پی تو تو مکوش