زر ز روی قلب در کان می رود

از جهالت قلب را کم گوی خوش

کان خوشی در قلبها عاریتست

زیر زینت مایه بی زینتست

سوی آن کان رو تو هم کان می رود

نور از دیوار تا خور می رود

تو بدان خور رو که در خور می رود