نور از دیوار تا خور می رود

زیر زینت مایه بی زینتست

زر ز روی قلب در کان می رود

سوی آن کان رو تو هم کان می رود

تو بدان خور رو که در خور می رود

زین سپس پستان تو آب از آسمان

چون ندیدی تو وفا در ناودان