هر که می آمد ز ده از سوی او

سوی آن دولاب چرخی می زدند

چون همی دیدند مرغی می پرید

جانب ده صبر جامه می درید

بوسه می دادند خوش بر روی او

گر تو روی یار ما را دیده ای

پس تو جان را جان و ما را دیده ای