همانگاه پیران بیامد چو باد

گرفته ورا روزبانان کشان

به چنگال هر یک یکی تیغ تیز

ز درگاه برخواسته رستخیز

کسی کش خرد بوی گشتند شاد

چو چشم گرامی به پیران رسید

شد از خون دیده رخش ناپدید