شد از خون دیده رخش ناپدید

همانگاه پیران بیامد چو باد

کسی کش خرد بوی گشتند شاد

چو چشم گرامی به پیران رسید

بدو گفت با من چه بد ساختی

چرا خیره بر آتش انداختی

ز اسپ اندر افتاد پیران به خاک