بدو گفت با من چه بد ساختی

کسی کش خرد بوی گشتند شاد

چو چشم گرامی به پیران رسید

شد از خون دیده رخش ناپدید

چرا خیره بر آتش انداختی

ز اسپ اندر افتاد پیران به خاک

همه جامه پهلوی کرده چاک