رو که نشناسم ترا از من بجه

دو بدو بندند و پیش آرند تیز

تو چه خود را گیج و بی خود کرده ای

خون رز کو خون ما را خورده ای

عارف بی خویشم و بهلول ده

تو توهم می کنی از قرب حق

که طبق گر دور نبود از طبق