عارف بی خویشم و بهلول ده

تو چه خود را گیج و بی خود کرده ای

خون رز کو خون ما را خورده ای

رو که نشناسم ترا از من بجه

تو توهم می کنی از قرب حق

که طبق گر دور نبود از طبق

این نمی بینی که قرب اولیا