بر کند جان را ز می وز ساقیان

آب شیرین تا نخوردی آب شور

خوش بود خوش چون درون دیده نور

قطره ای از باده های آسمان

تا چه مستیها بود املاک را

وز جلالت روحهای پاک را

که به بوی دل در آن می بسته اند